PŁETWA NAPĘDOWA P323328

Projekt powstał w szlachetnym porywie troski o stan wód naszych jezior. Jego celem było dostarczanie powietrza do wód powierzchniowych, podczas normalnej eksploatacji jednostek pływających. Obszerne materiały z koferencjii "I Forum Polska Nauka i Technika dla Ekorozwoju" Warszawa 2000
"Napędy powietrzne jednostek pływających przyszłością jezior, rzek i Żeglugi Śródlądowej"..
(do ściągnięcia - 160 KB ZIP)


Jest to naśladowanie zmiennowypornościowego pływania wielorybów. To tak, jakby wieloryb pchał łódkę.

Pędnik składa się z dźwigni obrotowo zamocowanej w łódce, tak aby punkt obrotu znajdował się poniżej lustra wody. Na końcu dźwigni umieszczona jest płetwa, wykonana jako płat hydrodynamiczny pusty w środku , posiadający dwa otwory w spodniej części płata, jeden blisko krawędzi natarcia, drugi bliżej krawędzi spływu.
Wykonana z rury dźwignia, jest jednocześnie przewodem doprowadzającym powietrze do płetwy. Kiedy zamkniemy dopływ powietrza komora wewnętrzna płetwy wypełni się wodą i płetwa zacznie tonąć pod własnym ciężarem. Kiedy otworzymy zawór powietrzny, komora płetwy wypełni się powietrzem. Objętość komory jest tak dobrana, że jej wyporność wzrośnie do wartości przekraczającej dwukrotny ciężar dźwigni i płetwy. Płetwa zacznie się wynurzać pod działaniem siły wyporu.
Sprzęgając otwieranie i zamykanie się zaworu doprowadzającego powietrze z położeniem dźwigni, uzyskamy płynny ruch płetwy, której kształt i elastyczna krawędź spływu są tak dobrane, że na powierzchni płata występuje zawsze składowa siły nośnej będąca silą napędową łodzi.
Ciśnienie powietrza potrzebne do pracy urządzenia wynosi nieco powyżej wysokości słupa wody na jaką zanurza się płetwa.